بی بی حکیمه(س)

در امتداد جاده

واپسین روزهای زمستان بود. در حالی که مناطق سردسیری و دنا نشین در کشمکش با سرمای سوزان زمستان می‌باشند، شهرستان گچساران در سرزمین چهار فصل کهگیلویه و بویر احمد چهره دیگری به خود گرفته است. مخمل سبز بهاری بر قامت رعنای این شهر نفت خیز پوشیده شده و عطر دل انگیز بهاری را بر مشام زائرانی از سراسر ایران اسلامی و کشور‌های شیعه خیز حاشیه خلیج فارس که دل در گرو حرم مطهر حضرت بی‌بی حکیمه(س) دارند، افکنده است.

معبر‌های زیادی در هر کدام از استان‌های فارس، بوشهر، خوزستان و کهگیلویه و بویر احمد جهت دلدادگان حرم مطهر بی‌بی حکیمه(س) وجود دارد، اما در کهگیلویه و بویر احمد که کریدر شمال به جنوب نام گرفته شهرستان گچساران به مرکزیت شهر دوگنبدان مهمترین گذرگاه شیفتگان این حرم مطهر می‌باشد. زائران دلباخته و ارادتمند اهل بیت عصمت و طهارت(ع) از دو مسیر باباکلان در ضلع شرقی و پازنان در ضلع غربی خود را به این مکان مقدس می‌رسانند و سر ارادت بر آستان آن می‌سایند. فلکه نماز (مشهور به میدان سرباز) در ورودی این شهر از قسمت شرقی، مهمترین میعادگاه دوستداران، جهت عرض ارادت است زیرا در این مسیر علاوه بر توفیق زیارت بقاع متبرکه، چشم انداز بسیار زیبای طبیعی و دلنواز آن، دل هر زائری را می‌رباید. پس از بدرود گفتن از دو گنبدان، میدان نماز این شهر را به سمت جنوب غربی وداع می‌گوییم.

در فاصله‌ای کمتر از 500 متر، مجتمع رفاهی ـ خدماتی پمپ بنزین کریمیان، علاوه بر بنزین سوخت‌هایی از قبیل گاز و گازوئیل و مایحتاج زائران را تامین می‌نماید. قابل ذکر است که تا رسیدن به انتهای مسیر هیچ گونه پمپ گاز و بنزینی وجود ندارد.

مشتاقان دخت مکرم امام موسی کاظم(ع) یکی مسافر آب است و دیگری مسافر آفتاب. در کنار مسیر هر چند هنوز اسفند است و سی روز تا پیوند زمستان به بهار مانده اما سبزه سبزتر از سبز، عطر گل‌ها خاطره انگیز و خوشه‌های گندم، موج در موج، دریایی از سبزی را چشم نواز هر بیننده‌ای قرار می‌دهد.

پس از قریب یک کیلومتر که از مسیر به سوی محراب دل پر گشوده‌ایم به جاده کمربندی شهر دوگنبدان می‌رسیم.

هر چند جاده تنگ و پر پیچ و خم است، دلدادگان ائمه اطهار و اولیای صالح پروردگار، سختی هر خم و تنگی هر مسیری را به جان خریده، تا بی‌قراری رسیدن به طراوت و صفا را به سوغات ره آورد سفر عاشقانه خویش، به ارمغان بیاورند.

در حالی که چهار کیلومتر از مسیر را پشت سر گذاشته‌ایم جاده روستای «هشت پیمان» به چشم می‌خورد. در آنجا سه راهی دوگنبدان، بی‌بی حکیمه(س)و روستای هشت پیمان را جا می‌گذاریم و پر شورتر از قبل، بی‌دل رسیدن به انتهای سفر، به سرعت خود می‌افزاییم. پس از گذشت قریب به یک کیلومتر دیگر در پنج کیلو متری، روستایی بر فراز تپه‌ای دیده نواز است. «روستای کمبل» با 95 خانوار و 405 نفر جمعیت با دو گویش شیرین لری و ترکی تکلم می‌کنند.

نخلستان‌های خرما در میان راه، تپه ماهور‌ها و لوله‌های طویل نفت، نشان از باغداری و وجود ذخایر غنی نفت و گاز در این منطقه دارد؛ و به اولین ایستگاه نفت در مسیر می‌رسیم و باز راهی پر پیچ و خم، جاده چالوس دیگری را در جنوب رقم زده است. جاده‌ای که در سختی و صعب العبوری به چالوس لبخند می‌زند.

پس از گذشتن از روستای کمبل، زیبایی اطراف جاده آنچنان محصورت می‌نماید که هوش از سر می‌برد و قرار از دل. در مسیر، دل، آسمانی‌تر از آسمان است. پس از طی مسیر در دوازده کیلومتری به «روستای آبشیرین» قدم می‌گذاریم. مسافران و دلدادگان می‌توانند در این منزلگاه دور از هیاهوی شهر، استراحتی کوتاه نمایند.

سپس در سیزده کیلومتری به «روستای بی‌بی جان آباد» می‌رسیم. همان جایی که متبرک به وجود دو بقعه متبرکه امام زاده عبد الله(ع) و قدمگاه امیرالمومنین(ع) می‌باشد. در اولین ایستگاه نگهبانی شرکت نفت در کیلومتر 15، به تلاشگران صنعت نفت کشور خسته نباشید می‌گوییم و محو تماشای رقص شعله‌های آتش بر تارک تپه‌ها می‌شویم. وجود نفت در این منطقه خود سیاحتی دیگر‌ی می‌طلبد که به نوبه خود دیدنی است و بدیع.

اگر مسافری غروب قدم به این منطقه بگذارد، غروب‌های آن با وجود دو اصله نخل در جوار مسیر، غم انگیز و تداعی‌گر ایام مهاجرت علویان و در رأس آنها وجود مبارک حضرت احمد ابن موسی(ع)و خواهر گرامی ایشان بی‌بی حکیمه(س)می‌باشد.

اینجا در مسیری قدم گذاشته‌ام که بر لوح دل خویش نقش اعتقاد جاری است. در بیست کیلومتری به سه راهی می‌رسیم که یک مسیر به سمت جاده قدیم شهر دوگنبدان که بقعه متبرکه بابا محمد(ع) در آن واقع شده و مسیری دیگر به حرم مطهر حضرت بی‌بی حکیمه(س) ختم می‌شود. در دومین ایستگاه نگهبانی شرکت نفت، نگهبانان به زائرین خوش آمد می‌گویند و باز مسیر موج در موج پیش روی مسافران است. در مسافت 22 کیلومتری به منطقه‌ای به نام «گردنه گچ» می‌رسیم. یکی از خطر ناک‌ترین گردنه‌های مسیر می‌باشد که نیاز مبرمی به آسفالت، تعریض، بهسازی جاده و نصب علائم راهنمایی و رانندگی دارد.

در ادامه مسیر سنگ چینی به چشم می‌خورد که در گویش محلی به {کره حضرت عباس(ع)} معروف است. آنچه که در مسیر دیدنی بی‌بی حکیمه(س) چشم را به دیدن وا می‌دارد وجود بهون‌های عشایر و تکاپوی عشیره‌ایست. البته روستاها به شکل غیر متراکم، و از لحاظ توپو گرافی چهره زمین پوشیده از تپه ماهور هاست.

رودخانه پر آب «زهره» در 29 کیلومتری مسیر امتداد می‌یابد. در کنار پل، وجود گرگر (به زبان محلی جره) نشان دهنده این موضوع است که در قدیم مردم با این وسیله تردد می‌نمودند. در حاشیه رودخانه زهره، قریب چهار کیلومتر، جاده به شکل ساحلی امتداد یافته است. با ورود به «روستای باباکلان» در چهل و یک کیلومتری وارد محدوده دهستان بی‌بی حکیمه(س) شده‌ایم. روستای باباکلان (ارتفاع از سطح دریا 600 متر) مدفن امام زاده شاهزاده محمد(ع) و بقعه متبرکه بابا کلان(ع)، مکان دیگری است که زائرین و دلدادگان می‌توانند در این وادی، جان را جلا بخشند و خستگی را از جسم بزایند.

در ادامه مسیر، «روستای بن پیر» در 60 کیلومتری مسیر، منور به وجود بقعه متبرکه شاهزاده محمد(ع) می‌باشد. روستای مفرح و سرسبز که از منزلگاه‌های دیگر مشتاقان بی‌بی حکیمه(س) است. هوای آن از دیگر مناطق اطراف معتدل‌تر و ارتفاع آن بیشتر است.

روستای «گودگل» (مشهور به دره پلنگی) در 63 کیلومتری مسیر، منزلگه شقایق و سبزه زارانیست که چشم را خیره و دیده را به حیرت و زبان را به سپاس پروردگار وا می‌دارد. ولی آنچه باعث رنجش زائرین است کمبود تابلوی هشدار دهنده راهنمایی و رانندگی و نبود خط کشی مناسب در مسیر است.

در کیلومتر 70 جاده حرم، سه راهی دیلم، بهبهان و اهواز – حرم بی‌بی حکیمه(س)و گچساران به چشم می‌خورد. در فاصله کمی نسبت به این سه راهی، ایستگاه نگهبانی دیگری از شرکت نفت وجود دارد.

بقعه متبرکه «کاکامبارک(ع)»، منزلگاه دیگری است که مجهز به پارکینگ و اورژانس و فضای سبز مناسب می‌باشد و بر سر دوراهی قرار گرفته است. یکی از راه‌ها به سوی تاسیسات شرکت نفت و یکی هم به سمت حرم مطهر ختم می‌شود. در مسیر، کمپینگ‌های شرکت نفت به چشم می‌خورد.

در کیلومتر 77 این مسیر، جاده دو طرفه به صورت رفت و برگشت می‌شود. وجود جاده مسطح و عریض به شکل دو طرفه در تمام مسیر از ضروریاتی است که همت مسئولان و همیاری زائران را می‌طلبد.

پس از طی 80 کیلومتر، چشم مشتاقان به زردکوه و آستانه‌ای که سر بر دامان این کوه سرفراز ساییده؛ به نیم گنبد منوری روشن می‌شود. اینجا حرم مطهر حضرت بی‌بی حکیمه(س)، جایی است که جاده دلتنگی مشتاقان و دلدادگان اهل بیت عصمت و طهارت به آنجا ختم می‌شود. پیاده می‌شویم، دست ارادت بر سینه می‌گذاریم و یکدل و یک صدا می‌گوییم:

«السلام علیکِ یا حضرت بی‌بی حکیمه(س)»

 

منبع: کتاب ترنم واژگان سبز


برچسب‌ها: در امتداد جاده
+ نوشته شده در  یکشنبه سوم اسفند 1393ساعت 22:9  توسط رامین چرومی  |